Als psychiater werk ik dagelijks met mensen bij wie trauma diep heeft ingegrepen in hun functioneren, identiteit en relaties. Wat mij drijft, is de mogelijkheid om juist bij deze complexe problematiek verschil te maken. Dat doe ik door zorgvuldig te kijken, te luisteren en de behandeling écht op maat vorm te geven. Ik zie mezelf daarbij als een radertje in het geheel, met als taak ervoor te zorgen dat mensen hun traumabehandeling goed kunnen doorlopen. Mijn rol verschilt per traject: soms ben ik regiebehandelaar en neem ik deel aan behandelevaluaties, bij andere cliënten begeleid ik vooral de medicatie of zie ik iemand enkele keren voor diagnostiek.

Naast mijn klinische werk ben ik actief betrokken bij innovatie en kennisontwikkeling. Binnen het PTC kijken we niet alleen naar passende zorg voor individuele cliënten, maar ook naar hoe we de zorg structureel kunnen verbeteren. Welke wetenschappelijke ontwikkelingen kunnen we meenemen? Welke kennis ontbreekt nog? Nieuwe inzichten vertaal ik naar de behandelpraktijk. Daarnaast draag ik bij aan kennisdeling, bijvoorbeeld via collegiale coaching, supervisie en inhoudelijke afstemming binnen de teams.

Wat mijn werk onderscheidt van een reguliere GGZ-setting, is het hoogspecialistische karakter van de zorg. We behandelen cliënten met (complexe) PTSS, waarbij psychiatrische, somatische en psychosociale problematiek vaak nauw met elkaar verweven is. Deze problematiek kan vaak niet los van elkaar worden gezien. Mijn expertise ligt onder meer bij het combineren van medicatie met gefaseerde traumabehandeling. Medicatie is een hulpmiddel dat zorgvuldig wordt afgestemd op de intensieve therapie en op wat de cliënt op dat moment aankan. Daarnaast let ik goed op bijwerkingen van alle medicatie die de cliënt gebruikt. Bepaalde pijnstillers kunnen bijvoorbeeld emoties afvlakken, terwijl bij traumabehandeling juist contact met gevoelens belangrijk is.

Voor een zorgvuldige afstemming werk ik nauw samen met collega’s binnen het PTC, maar ook met professionals van buiten, zoals huisartsen, artsen van asielzoekerscentra of behandelaars in de verslavingszorg. Door verschillende perspectieven samen te brengen, kunnen we complexe problematiek beter begrijpen en behandelkeuzes onderbouwen. Er is niet één weg die naar Rome leidt. Een open en brede blik komt de kwaliteit van zorg en de behandelresultaten ten goede. Juist in de complexiteit van traumazorg ligt de kracht in gezamenlijke verantwoordelijkheid én in blijven leren. Aandacht voor de mens achter het trauma is daarin onmisbaar.

Herstel betekent voor mij dat mensen op een zinvolle manier hun leven weer vormgeven en daar ook weer plezier in kunnen hebben. Of ze nu volledig zijn hersteld of een manier hebben gevonden om het trauma te verdragen. Wanneer klachten bij cliënten verminderen, is dat ontzettend fijn om te zien. Maar het geeft mij het meest voldoening als zij de ruimte voelen om vragen te stellen en moeilijke onderwerpen te bespreken. Als cliënten ervaren dat ze er niet alleen voor staan, ben ik al heel tevreden.

Werk je als zorgprofessional en loop je vast bij een cliënt met complexe traumaklachten? Mirjam denkt graag mee via 123consultatie