Door schulden van mijn broer werd ik slachtoffer van mensenhandel in Duitsland. Ik was toen 24 jaar. Na meerdere vluchtpogingen kwam ik in Nederland, waar ik een kind kreeg en uiteindelijk alleen achterbleef.
Ik had een Roemeens paspoort, maar geen BSN-nummer of een zorgverzekering. Ik sprak de taal niet. Ik was erg eenzaam en boos op de wereld. Ik heb mijn laptop gepakt en mezelf in een jaar tijd de Nederlandse taal geleerd. Nederlands is geen makkelijke taal om te leren.

In Roemenië is het een schande om psychische problemen te hebben. Dan ben je gek. Maar toen het slecht met me ging, had ik het gevoel geen keuze meer te hebben. Het is een verdrietig en pijnlijk moment in mijn leven. Ik kwam van mijn werk en reed naar huis. Onderweg moest ik mijn kind ophalen van de opvang. Ik reed op een weg met veel bomen. Ineens dacht ik: ik rijd met mijn auto tegen de boom. Ik schrok zo van die gedachte, dat ik ben gestopt. Ineens voelde ik, dat ik op ben, helemaal op. Dat ik niet meer kan. Dat het gruwelijk fout gaat met mijn leven.

Ik was een alleenstaande moeder, met veel schulden. Ik woonde in een stacaravan, samen met mijn zoon van 2. Mijn zoon is geweldig, maar hij heeft een taal en spraak ontwikkelingsstoornis. Op de peuterspeelzaal ging het helemaal fout met hem.
Op mijn werk deed ik altijd positief en vrolijk. Dat was mijn escape. Ik liet niemand merken hoe ik me echt voelde. Ik vertelde niks. Ik heb in de auto de huisarts gebeld. Ik was emotioneel. Want ik dacht ook: 'ik kan dit niet maken. Dan heeft mijn zoon geen moeder meer.

Ik had last van herinneringen aan nare gebeurtenissen in mijn leven, herbelevingen heet dat, weet ik nu. Ik had enorme angsten. Ik kon niet slapen en als ik sliep, had ik last van nachtmerries. Ik wilde niet naar buiten, alleen voor noodzakelijke dingen. Ik was eenzaam. Ik was een wrak. Ik begreep eigenlijk niet wat er met me aan de hand was en waarom het zo slecht met me ging. Dat heb ik later pas geleerd in therapie.

Bij de huisarts had ik gesprekken met de praktijkondersteuner. Zij was op dat moment een grote steun voor me. Ook startte ik met medicatie, antidepressiva. De eerste 3 weken waren verschrikkelijk. Ik had zoveel last van bijwerkingen, pijn, angst, misselijkheid en migraine. Ik heb wel doorgezet, want ik wilde me zo graag beter voelen voor mijn kind. Ik had hoop dat ik me beter zou gaan voelen. Ik belde elke dag naar mijn oma en zij hielp me er doorheen. Na drie weken namen de bijwerkingen af en ging het beter.

Na de gesprekken met de praktijkondersteuner ben ik doorverwezen naar een psycholoog. Daar kreeg ik psychotherapie en EMDR*, maar er was meer hulp nodig, want mijn klachten werden niet minder. Zo kwam ik bij het Psychotraumacentrum Zuid-Nederland (PTC) terecht. Mijn behandelaar heeft me echt geholpen. Zij stelde de diagnose: een complexe posttraumatische stress stoornis in combinatie met borderline persoonlijkheidsstoornis, veroorzaakt door heftige gebeurtenissen in mijn leven. Ik ben seksueel misbruikt, ik ben uitgebuit door mensenhandelaren en ik heb partnergeweld meegemaakt. De diagnose horen vond ik pijnlijk maar was ook een eyeopener. Ik snapte beter wat er met me aan de hand is en wat ik eraan kan doen. Vooral het horen van borderline vond ik moeilijk, dan was je naar mijn idee gek. Ik had daar een slecht beeld bij. De uitleg van mijn therapeut heeft geholpen. Zij legde uit dat ik door de heftige gebeurtenissen in mijn jeugd borderline trekken heb ontwikkeld, dat is als het ware ingebakken. Toen ik was behandeld voor mijn PTSS zijn de klachten van borderline sterk verminderd.

Ik heb de SITT gevolgd, een intensieve traumatherapie met andere mensen met PTSS. Dat was zo zwaar, maar achteraf kan ik zeggen fijn. Het zijn professionele mensen die me geholpen hebben. Ik heb meer kennis over mezelf, ik kan beter mijn grenzen aangeven, ik snap beter mijn complex posttraumatische stressstoornis en ik ben, heel belangrijk, niet de enige met deze problemen. Van binnen had ik altijd een eenzaam gevoel. Ik ben geen slachtoffer, maar ik ben een overlever. Na de SITT ging het een tijdje slecht met me, maar door gesprekken en EFT (Uitleg) met name de stoelen techniek ging het beter met me.

Na die intensieve behandeling ben ik bij de Herstelacademie Bommelerwaard gestart met herstelcursussen. Ik slaap nu veel beter. Ik heb minder last van herbelevingen. Ik ben nog wel bang, dat is niet helemaal weg, maar ik kan er beter mee omgaan. Ik pas wat ik geleerd heb van mijn behandelaar nog steeds toe. Als ik bijvoorbeeld bang ben om de deur uit te gaan, hoor ik nog steeds de stem van mijn behandelaar, met de vraag: 'Wat is het ergste wat je kan gebeuren?' Dan maak ik een lijstje met alle dingen die me kunnen gebeuren, zie ik in dat mijn angsten niet echt zijn en dan durf ik toch boodschappen te gaan doen. Ik heb mijn man leren kennen, de grootste steun in mijn leven en ik heb een hele goede band met mijn kind. Ik heb twee stiefkinderen. Samen zijn we gelukkig.

Ik sprak met mijn behandelaar Engels, omdat ik me nog niet zeker genoeg voelde om mijn verhaal in het Nederlands te vertellen. Mijn behandelaar Kim heeft me geleerd dat ik als vrouw ook rechten heb. Ik mag mijn grenzen aangeven en voor mezelf opkomen. Dat was in het begin verwarrend voor me. Ik had geleerd een vrouw moet altijd werken, mag nooit nee zeggen en de man is de baas. Kim heeft mij als het ware heropgevoed. Toen ik bij haar kwam vertrouwde ik niemand, maar nu voel ik me bij haar en het behandelcentrum veilig.

Nog steeds vind ik het lastig om mensen te vertrouwen. Als mijn man me ineens knuffelt of een kus geeft, denk ik wat heb jij gedaan? Wat is er aan de hand? Mijn man is zo anders dan de mannen die ik in mijn leven heb gekend. Ik kom uit een situatie waar de man vreemd mag gaan. Dat moet je vrouw gewoon accepteren. Net als dat je altijd moet werken, nooit ziek bent en voor het gezin moet zorgen.

Heb je een tip voor iemand die in dezelfde situatie zit?
"Schaam je niet, het is niet jouw schuld wat je is overkomen. Veel overlevers van seksueel trauma vinden het moeilijk om voor zichzelf op te komen en grenzen aan te geven. Het is belangrijk dat je een klik hebt met je behandelaar. Durf je behandelaar te vertrouwen. Verlies nooit de hoop, er komt een einde aan de ellende. Als je op de grond ligt, kan je niet verder vallen. Dan kun je alleen op staan. Misschien eerst kruipen, maar je gaat vooruit. Ik ben trots op wie ik nu ben. Ik heb mijn leven terug en mijn zoon zijn mama." 

Voel je je somber of zie je het even niet meer zitten? Je staat er niet alleen voor. Bel gratis 113 of chat via https://www.113.nl.

*EMDR, *SITT: